Üzerinden tam 1 ay geçmiş. 31 insanın hayatını kaybettiği bir sel felaketi yaşadık. Ne bir sorumlu çıktı ortaya suçu kabul edebilecek kadar onur ve şahsiyet sahibi olan, ne de biz yeterince ders  çıkaramayıp ölü toprağından yapılmış örtümüzü üstümüzden atamadık. Evet yine unuttuk gitti.

Halbuki sel felaketi neler neler gösterdi bize…

Mesela işçilerimizin işyerlerine uygun şartlarda taşınmadığını, 3 [...]]]>

Üzerinden tam 1 ay geçmiş. 31 insanın hayatını kaybettiği bir sel felaketi yaşadık. Ne bir sorumlu çıktı ortaya suçu kabul edebilecek kadar onur ve şahsiyet sahibi olan, ne de biz yeterince ders  çıkaramayıp ölü toprağından yapılmış örtümüzü üstümüzden atamadık. Evet yine unuttuk gitti.

Halbuki sel felaketi neler neler gösterdi bize…

Mesela işçilerimizin işyerlerine uygun şartlarda taşınmadığını, 3 kuruş daha fazla kar etmek için mal taşınması için araçlarda insan taşıyan firmaların olduğunu gördük. Ne bu firmanın yetkililerinden sorumluluk alan çıktı ne de servislerle ilgili sorumluluk sahibi olan makamlardan. Tabi ne de olsa bunu da unutacaz. Ne gerek var?

Sonra çarpık kentleşmeyi gösterdi bize bu felaket. Dere yataklarının islah edileceğine, çarpık siyasi yapımız nedeniyle gelenin gideni aratmadığı rant kavgalarında nasıl peşkeş çekildiğini gösterdi de biz üzerimize almadık, alamadık, kaçak güreşmeye devam ettik. Bir kişi bile çıkıp hatasını kabul etmedi. Kayboldu gitti yok yere emekçi canlar o TIR garajında. Kimsenin vicdanı bile sızlamadı. Yalandan “ah, vah dedik” o kadar.

Devam edelim mi?

Edelim. Sonra kendi insanımız, kardeşimiz, vatandaşımız dediğimiz dini bütün kardeşlerimiz geldi en kirli zihniyetleri ile. Zarar gören firmaların mallarını başladılar yağmaya. Aralarından bir tanesi İstanbullunun oruç tutmamasından dolayı bu felaketin olduğunu bile söyledi. Tabiki hatırlayanlar bilir o pankartı bize 7.4 de yetmemişti. Bu da insanımızın nasıl kara vicdanlı olabileceğini, nasıl bir cehaletin eline düştüğünü gösterdi de gene biz pek anlamadık, görmezden geldik. Ne de olsa bize dokunmayan yılan bin yaşasın.

Aslında daha hayvan barınağında ölüme terk edilen hayvanlardan, telefonla ulaşılan yetkililerin abuk beyanatlarından, azarlamalarından, umursamazlıkların da sözedecektim ama vazgeçtim.

Ne gerek var?

İnsanına dahi değer verilmeyen topraklarda hayvanları kim düşünebilir ki?

Takke düştü kel göründü artık. Bütün olumsuzluklar tesadüf değil. Biraz da dönüp kendimize bakmanın vakti geldi. Bu zihniyeti kabullenen, uygulayan, bu zihniyetin insanlarını kendimize yönetici seçen biz değil miyiz?

Çocuklarımıza daha ilkokullardan, kolejlerden itibaren gemisini kurtaran kaptan diyen biz değil miyiz?

Hırsız bizdense ses çıkarmayalım diyen de biz değil miyiz?

Zenginliği matah bir statü sayıp, hangi yoldan olursa olsun zengin olanı tebrik eden yine biziz?

Daha yüzlerce biz değil miyiz sorusu üretebiliriz. Önemli ve zor olan soruları dürüstçe cevaplayabilmek. Yoksa gözleri var görmezler sınıfından takdir alır geçeriz sınıfımızı, kaparız ödülümüzü.

Uyanmak gerek artık, geleceğe dair silkelenmek lazım.

Yoksa daha çok sorarız. Deniz Fenerlerini, Ergenekonları, Sel felaketlerini, nicelerini…

Eski bir söz geldi aklıma ” Zengin parasıyla, fakir karısıyla oynarmış… “.

Ne de olsa hepimiz iyice fakirleştik ya da fakirleşme yolundayız…

3 değil 13 çocuk yapsak yeridir.