(dönüşte üzgün ve yorgun Peri’min hali)

Uzunca bir süreden sonra (yaklaşık 8 yıl) Yalova’ya doğru bir hem iş hem ziyaret gezisi yaptık. İDO‘nun yeni feribotları eskiden darıcadan kalkan arabalı vapurların yepisyeni versiyonuydu. Ne yalan söyliyeyim çok da hoşuma gitti. Seyahat esnasında terasına çıkılabilinmekte, temiz hava soluyabilinmekte. 1 küsür saat süren deniz yolculuğu sonunda çocukluğumda yazları 3 [...]]]>

(dönüşte üzgün ve yorgun Peri’min hali)

Uzunca bir süreden sonra (yaklaşık 8 yıl) Yalova’ya doğru bir hem iş hem ziyaret gezisi yaptık. İDO‘nun yeni feribotları eskiden darıcadan kalkan arabalı vapurların yepisyeni versiyonuydu. Ne yalan söyliyeyim çok da hoşuma gitti. Seyahat esnasında terasına çıkılabilinmekte, temiz hava soluyabilinmekte. 1 küsür saat süren deniz yolculuğu sonunda çocukluğumda yazları 3 ayımın geçtiği ikinci memleketim Yalova’ya vardik. Meydana vardığımızda heryer ne kadar da değişmiş, güzelleşmiş dedim kendime. Eski mahalleme doğru yürüyüş esnasında Tadım dondurmacısından aldığımız nefis dondurma ile hem yürüdük hem de keyifle serinledik. Bahçelievler Mahallesindeki evimizin önüne(ki 1999 Marmara Depremi ile yıkılmıştır) geldiğimiz de bir miktar içim burkulmakla beraber bir tuhaf hissettim. Evimin yerinde yeller esiyor, arsasının üzerinde otlar bitmiş. Soğuk bir duş gibi geliyor bana. Gerçi evin önünde denizin o zamanlar enkazlardan getirilen molozlar ile doldurulması sonrasında anıt ve park yapılması biraz daha yabancılık çekmemi sağlattı. Bu sebepten etrafıma baktığımda kimi yerler tanıdıkken kimi yerler tamamen yabancıydı. Değişik bir hissiyattı…

Yalova’da sahil doldurulurken getirilen enkaz molozları içerisinde deprem sonucu vefat etmiş ama maalesef naaşı çıkarılamamış insanların olduğu herkes tarafından bilinmektedir. O zamanın imkan ve şartlarında gerekli bir hamle idi. Ben 4′üncü günü Yalova’ya ulaştığımda aldığım kokuyu ömrü billah unutamam. Şimdi bu da nerden çıktı derseniz, biraz sabır şimdi geliyorum konuya.

Eski evimin olduğu bölgedeki doldurulan deniz üzerine  deprem münasebeti hayatını kaybedenler anısına çok güzel düşünülmüş bir anıt yapılmış, insanın görünce tüylerinin ürperdiği bir anıt. Mermer taşlar üzerinde hayatını kaybedenlerin isimleri yazılı. Bir nevi anıt-mezar. Malum üzerinde yürüdüğümüz alanda da demin belirttiğim gibi kimlerin olduğu bile tam belli değil. Adım atarken bile dikkatli olmak, saygı duymak gerekirken maalesef anıt-mezar üzerindeki kalp içinde ilan-aşk grafittileri, boş bira ve şarap şişeleri, insan pisliği, sigara izmaritleri ve daha neler neler…

Ne zaman kaybettik bu topraklarda ölülerimize saygıyı ?

Kimden gördüler bu saygısızlığı da kendilerine örnek aldılar ?

Yeni nesil gerçekten bu mu ?

80 sonrası dayatılan eğitim-öğretim sisteminin yetiştirdiği bireyci nesilden korkar idim. Ama bu kadarını da tahmin etmezdim.

Sarsıldık tabi bir miktar. Peri’m bir iki kare çekti anıt ile ilgili ve gazetelere konuyu yazacağından dem vurdu. Dün gece itibari ile bir-iki gazeteye yolladı bu rezaleti. 20 gün öncede yine bir gazete bu konu hakkında haber yazmış. Bugün de Milliyet’te konuyla ilgili haber olması http://www.milliyet.com.tr/Yasam/SonDakika.aspx?aType=SonDakika&ArticleID=1108770 bizi sevindirdi. Demek ki duyarlı insanlar hala var.

Dönüş yolunda kendimize tekrardan nefis bir dondurma ziyafeti çektik, daha sonra da feribotu beklerken bir Yalova klasiği olan Atacan Pub’da birer bira götürdük. Biraz rahatlattı bizi…

Sonrası malum, İstanbul, trafik, stress, Yalova’ya özlem…