“Bir gün yolda yürüyordum, bir şarkı duydum kalbim acıdı.” demişti Kazım ile Umay. Bazen duyduğumuz bazen de duymayı beklerken duyamadıklarımız insanın kalbini acıtır cinsten.

Bu sabah dertli kalktım yatağımdan. Dün gibi hatırlarım 35 insanın bu yüzyılda olmayacak bir cehaletle gözgöre göre yakılmasını. Tam 16 sene önceydi bu. Şehirlerden Sivas, zihniyetlerden en karasıydı.

Bu sabah gazetelere baktım. Hürriyet [...]]]>

“Bir gün yolda yürüyordum, bir şarkı duydum kalbim acıdı.” demişti Kazım ile Umay. Bazen duyduğumuz bazen de duymayı beklerken duyamadıklarımız insanın kalbini acıtır cinsten.

Bu sabah dertli kalktım yatağımdan. Dün gibi hatırlarım 35 insanın bu yüzyılda olmayacak bir cehaletle gözgöre göre yakılmasını. Tam 16 sene önceydi bu. Şehirlerden Sivas, zihniyetlerden en karasıydı.

Bu sabah gazetelere baktım. Hürriyet ve Milliyet bilmem ne manken tatilde, seksi kizlar trafigi kitledi haberleri yayınlarken Sivas Katliamının esamesi bile okumamışlar. Keşke fırsatım olsa da sorabilsem editörlerine vicdanınız rahat mı diye.

Ne kadar yazık! Halbuki üzerinden 16 sene geçmesine rağmen ne çabuk unutmuşuz 35 kişinin diri diri yanarak ölmesini. Unutturmaya çalışsanız da bu halk bunları unutmayacaktır.

İrtica tehlikesinin Cumhuriyetin kuruluşu itibari ile devam ettiği bilinmekte. Ama bu kadar da ayyuka çıktığının hala farkında olmayanlar var.

İrticai faaliyetlerde bulunmak kadar tehlikeli olan başka bir faaliyette görmezden gelmek, gizlemek, çanak tutmaktır.

Ne kadar da kirlenmişiz. Ellerimiz kanlı, fikirlerimiz korkunç. Daha bir kaç ay önce Doğan Medya mazlumları oynarken Hükümetin zihniyetini kıyasıya eleştirirken, şimdi aynı saflarda yer alıyorlar. Biz unutmadık ama siz utanmadınız.

Aslında bugün bu konu hakkında yazmaya karar verdiğimde aklımda daha farklı kelimeler vardı ama gazeteleri okumak altüst etti konuyu.

Söz konusu katliamı merak edenler ayrıntılı bilgiye http://tr.wikipedia.org/wiki/Sivas_Katliamı adresinden ulaşabilir.